Συχνά ακούμε για τη διδακτέα ύλη, αλλά σπάνια για το πώς ο χώρος επηρεάζει την ψυχολογία. Πολλά πανεπιστήμια παγκοσμίως, χτισμένα τη δεκαετία του ’60 και του ’70, ακολουθούν το κίνημα του Μπρουταλισμού. Τεράστιες μάζες από γυμνό μπετόν, δαιδαλώδεις διάδρομοι και ελάχιστο φυσικό φως δημιουργούν μια αίσθηση απομόνωσης.

Η αρχιτεκτονική αυτή δεν ήταν τυχαία. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός «κάστρου της γνώσης», όμως το αποτέλεσμα συχνά θυμίζει φυλακή. Μελέτες δείχνουν ότι η διαρρύθμιση ενός campus μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα της κορτιζόλης στους φοιτητές. Όταν χάνεσαι για τρίτη φορά ψάχνοντας την αίθουσα 402 σε ένα κτήριο χωρίς παράθυρα, η μάθηση περνάει σε δεύτερη μοίρα. Η «γεωγραφία του πανεπιστημίου» είναι ένας ζωντανός οργανισμός που είτε σε αγκαλιάζει είτε σε καταπίνει, διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα σου μέσα από την καθημερινή επιβίωση στον τσιμεντένιο λαβύρινθο.