Στο σύγχρονο πανεπιστήμιο, ο βαθμός είναι το απόλυτο τοτέμ. Ωστόσο, η πραγματική πνευματική εξέλιξη συμβαίνει συχνά εκεί που το «Άριστα» καταρρέει. Χρειαζόμαστε μια ριζική αναθεώρηση: την εισαγωγή εργαστηρίων «Σχεδιασμένης Αποτυχίας».

Σε αυτά τα μαθήματα, ο φοιτητής δεν αξιολογείται για την ορθότητα της απάντησης, αλλά για την ικανότητά του να διαχειριστεί ένα αδιέξοδο. Φανταστείτε έναν αρχιτέκτονα που καλείται να σχεδιάσει ένα κτίριο που πρέπει να καταρρεύσει θεωρητικά, ώστε να κατανοήσει τα όρια των υλικών ή έναν προγραμματιστή που δουλεύει πάνω σε έναν «ανίατο» κώδικα.

Η εμμονή στην επιτυχία δημιουργεί πτυχιούχους με χαμηλή ανθεκτικότητα και φόβο για το ρίσκο. Αν η ακαδημαϊκή εκπαίδευση δεν γίνει ένας ασφαλής χώρος για να κάνει κανείς «λάθος», τότε απλώς αναπαράγει υπαλλήλους-αντίγραφα. Η εκπαίδευση πρέπει να πάψει να είναι ένας αγώνας δρόμου προς την τελειότητα και να γίνει μια εξερεύνηση του χάους. Το πτυχίο του μέλλοντος δεν θα έπρεπε να πιστοποιεί μόνο τι γνωρίζουμε, αλλά και πόσο αποτελεσματικά στεκόμαστε όρθιοι όταν όλα γύρω μας καταρρέουν. Η γνώση που δεν έχει «λερώσει τα χέρια της» με την αποτυχία, είναι απλώς θεωρητική διακόσμηση.