Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από το τι προσφέρει το πανεπιστήμιο. Πολλοί πιστεύουν ότι η αξία του εξαντλείται στην ύλη των μαθημάτων. Ωστόσο, η πραγματική εκπαίδευση συμβαίνει συχνά στο λεγόμενο «κρυφό πρόγραμμα σπουδών», δηλαδή στις συζητήσεις στους διαδρόμους, στις φοιτητικές παρατάξεις, στις εθελοντικές ομάδες και στους καφέδες μετά τις παραδόσεις.

Αυτό το παράλληλο σύμπαν εκπαίδευσης είναι που χτίζει τα λεγόμενα soft skills. Στο αμφιθέατρο μαθαίνεις τη θεωρία της οικονομίας, αλλά στην οργάνωση μιας φοιτητικής εκδήλωσης μαθαίνεις διαχείριση συγκρούσεων, διαπραγμάτευση και ομαδική εργασία. Το πανεπιστήμιο είναι το πρώτο ασφαλές εργαστήριο κοινωνικής δικτύωσης, όπου δοκιμάζεις τους ρόλους που θα κληθείς να παίξεις στην υπόλοιπη ζωή σου.

Η τριβή με άτομα από διαφορετικά κοινωνικά και γεωγραφικά υπόβαθρα διευρύνει τους ορίζοντες περισσότερο από κάθε εγχειρίδιο. Είναι η διαδικασία της «κοινωνικοποίησης στην επιστήμη», όπου μαθαίνεις να σκέφτεσαι κριτικά και να αμφισβητείς το αυτονόητο.

Όταν ένας εργοδότης κοιτάζει ένα πτυχίο, δεν βλέπει μόνο βαθμούς, βλέπει έναν άνθρωπο που κατάφερε να πλοηγηθεί σε ένα σύνθετο γραφειοκρατικό και κοινωνικό σύστημα. Το «κρυφό πρόγραμμα» είναι αυτό που σου δίνει την αυτοπεποίθηση να μιλήσεις σε ένα κοινό, να οργανώσεις ένα project και να δικτυωθείς. Αν περιοριστείς μόνο στις σημειώσεις των καθηγητών, έχεις χάσει το μισό πανεπιστήμιο. Η γνώση σε κάνει επιστήμονα, αλλά η τριβή με την κοινότητα σε κάνει επαγγελματία.